Kåseri av Ludvig Olden

Da vi va småungan, kjøpte ein av ungdomma'n i bøgda trekkspæll. Det va eit syn som frå ein anjan verden, kvitflamma sellulose, belagt med perlemorsteina. På framsida stod det "Exelsior". Vi va stum av beundring.

Ungdommen bodd på anjer sida av elva. Somme søndaga gjekk'n opp på Storhaugen og spælla. Trekkspællet glitra i sola, og tonan kom i mot oss med vind-draget. Så fjerna dem seg fer så å kom sterkar tebakers. Det va så vakkert at vi va på gråten og tenkt at sånn va det sekkert i himmel'n.

Så la vi på sprang oppover mot brua fer å kom-oss over elva. Vi tanna så vi heiv ette pusten, men trekkspælltonan ga oss krefter. Inji oss braut eit intenst håp om at vi mått kom oss oppi Storhaugen før det va slutt på musikken.

Så va vi ved målet. Ungdommen sto att-med ei bjørk og spælla. Vi stilt oss på ærbødig avstand og såg og hørt. Men noka mått ha skjedd. I og med at vi kom heilt inj-åt trækkspællet, så va det itj himmelsk vakkert lenger! Tona'n va iljter og hard, og trekkspællarn va alvorlig og såg næsten sint ut. Vi va kjempeskuffa, og følt at nåkka ha ramla i grus. Da vi kom heim, va musikken forstumma, og verden syntes grå.

Seinar ha eg mang gong tenkt på trekkspælltonan som kom med vinddraget frå Storhaugen og åpna sinjet åt oss unga'n fer det som no kalles ein estetisk opplevels. Kanskje e vi alle fer ivrig etter å komma livets vakre tona fer nere.

Den jenta eller guten du drømt om , men ikke møtte, må værra som trekkspælltonan frå Storhaugen og holdes på avstand, slik at du bevare den fine drømmen som gir farge i kvarda'n.
Og det du fabla om å bli, men itj vart, må værra som himmelsk musikk som gjer at du trives med det du e!
Her ligg nøkkel'n: I alt vi gjermå livets trekkspælltona frå Storhaugen, - i overført betydning. - lyde i vårt indre. Men vi må itj spreng mot Storhaugen! Da bli vi andpusten og oppkava, - det som no heite stressa.  Og så bli vi skuffa.
Håpet om å møte det ubeskrivelige, må vi ha framfer oss!

Det e akkurat som med regnbogan. Sjå på'n, beundre'n, men lett'n værra der hanj vise seg!
Det e det uåpna brevet som får hjertet te å banke øitt raskar og auke forventningan! Derfor gløtte vi berre bortpå livets brev og lytte te tonan og håpet inji oss!

Brekstad 20/12-95
Ludvig Olden

© All kopiering og bruk uten forfatterens tillatelse er forbudt.